«Астравец культуры»: якая будучыня ў АЭС?

 Сафія Садоўская, куратарка выставы: 

– Гэтая выстава пра тое, што ёсць іншая будучыня. Мы кудысьці рухаемся, кудысьці ідзем па накатаных дарогах, і нам здаецца, што мы нічога не можам змяніць.Калі кажуць, што трэба думаць глабальна, мы проста пачынаем панікаваць.

У гэтым праекце мы прыдумалі альтэрнатыву ідэальнай будучыні для гэтага месца. Мы марылі зрабіць Астравец такім, каб нам самім захацелася туды пераехаць і арандаваць элітнае жыллё з відам на градзірні. У гэтым ёсць доля іроніі, а з іншага боку – шмат праўды. Гэта мог быць сапраўды грандыёзны цэнтр культуры, мастацтваў, экалогіі. Змясцілася б усё – было б жаданне.

 Ганна Воўк, мастачка: 

– Я стварала архітэктурны макет атамнай станцыі і паказвала, якім чынам у нашай альтэрнатыўнай рэальнасці мы выкарыстоўваем кожны будынак. У адной з градзірняў мы стварылі клуб з адмысловым пакрыццём. Напрыклад, калі людзі танчаць, ад іх рухаў выпрацоўваецца электрычнасць.

У іншай градзірні – спартыўны цэнтр, планетарый, бібліятэка, цэнтр навукі, галерэя сучаснага мастацтва і кавярня з тэрасай. Белая канструкцыя – цэнтр устойлівага жыцця, а сінія – басейны.

 Міла Шыдлоўская, мастачка: 

– Гэтая праца пра чалавека, які нічога не ведае пра атамную энергетыку. Пра простую жанчыну, якая любіць прыроду. Вакол усё такое магічнае: начныя дрэвы, рыбкі. Але градзірні ёй не замінаюць. У яе ўсё ў парадку.

Непадалёк ад Астравецкай АЭС ёсць бурачковое поле. Гэты бурачок нагадвае сэрца, і таму праца называецца «Бурачковая каханне».

 Макс Трэф, мастак: 

– Гэтая праца нарадзілася пасля паездак на АЭС і прыроду. Калі б мы не ведалі, што з гэтых высокіх градзірняў выходзіць пар, які астуджае небяспечны атам, то яны выглядалі цалкам натхняльна.

У працы я скамбінаванай дзве сутнасці – прыродную і энергетычную атамную – у адзін малюнак і паказаў, што абодва аб'екты могуць існаваць мірна. Карціна называецца «Нябачнае». Гэта адсылка да таго, што пры дапамозе фантазій, сноў і ўяўлення можна ўбачыць больш, чым з дапамогай вачэй.

На світанку я сустрэў аленя. Гэта было хутчэй мімалётнае бачанне, я дакладна не паспеў разгледзець. Сустрэча ў дзікай прыродзе – больш магутнае ўражанне, чым, напрыклад, у заапарку ці няволі.