topic!

Такім чынам, з 1 ліпеня 2010 года мы зажывем ў благаснай інтэрнэт-ідыліі. У якой ніхто не крадзе, не пляткарыць, не зласловіць і дзе няма сэксу і бясплатных mp3.

“Амаль як у Кітаі”, - кажуць тыя, хто “за”, і тыя, хто “супраць” кантролю над нэтам. А хто ведае, як сапраўды адбываецца інтэрнэт-кантроль у Кітаі?

СЛОВЫ-ВЕРАБ’І
Пакажыце лоха, які яшчэ не ведае, што такое “Залаты шчыт”?

“Ядзерная кнопка”? “Не, інтэрнэт-кнопка”. Аўтар – кітайскі карыкатурыст ChengCheng.

Гэтак званы “Вялікі кітайскі фаеруол” - гэта сістэма фільтру ўсяго інтэрнэт-трафіку на прадмет ключавых словаў. “Шчыт” адсочвае “айпішнікі”, улазіць у паштовыя скрыні і інш.

Палова бяды, калі вас злавілі на слове “цыцкі” (спадзяемся, нас саміх за гэта не забаняць!). Аднак у спіс забароненых тэмаў уваходзіць і “гомасэксуалізм” (ну, гэта ўжо занадта) – разам з прагназуемымі “Тайвань”, “Тыбет”, “Цяньяньмынь 1989”. І ўрэшце, “Фалунгун” – нешта кшталту секты па нетрадыцыйных метадах аздараўлення, якую кітайскія ідэолагі зрабілі “казлом адпушчэння” па справах тэрарызму.

Адна з найнаглейшых мераў кантролю, супраць якой узбунтаваліся нават кітайцы – абавязковы софтGreen Dam. Яго ты сам абсалютна дабраахвотна ўсталёўваеш на ўласны комп. Green Dam мае базу забароненых сайтаў, якая рэгулярна абнаўляецца з дзяржаўных крыніцаў. Загад усім “абараніцца” прыйшоў летась у траўні і выклікаў столькі абурэння, што ўлады змякчылі пазіцыю: “Мы не загадваем, а раім…”

ЦАНА ДЫСІДЭНТА
У Кітаі праблемы не толькі ў Google з Yahoo!

Google з Yahoo штодня клянуць дзень, калі ім да галавы прыйшла думка, быццам з кітайцамі можна рабіць бізнэс па-чэснаму. У 2007 годзе група праваабаронцаў засудзіла Yahoo за тое, што яны выдалі ўладам інтэрнэт-актывіста Ван Сяонін. “Мы ж не ведалі, што яго пасадзяць у турму і будуць катаваць!” – наіўна апраўдваліся Yahoo. Каб не паўтарыць памылак канкурэнта, Google зараз таксама вяла скандаліць з кітайцамі. Маўляў, вы прымусілі нас увесці цэнзуру на наш пошук, аднак мы самі супраць гэтага і вось-вось яе адменім… Аднак – не адмяняюць!

Акрамя амаральных “цыцкасховішчаў”, у Кітаі рэгулярна блакуюць амаль усе сацыяльныя сеткі ды сэрвісы – Livejournal, YouTube, Facebook, Twitter. Абазнаныя юзеры ўсё адно знаходзяць на іх выйсце, аднак “чайнікам”, прызнацца, нязручна. Даходзіць да смешнага: у Кітаі збіраюцца забараніць “Вясёлую Ферму”! Яна, маўляў, выклікае гульнёвую і інтэрнэт-залежнасць. Тут, дарэчы, хочацца з кітайцамі пагадзіцца.

ХАКЕРЫ ПАД ЧЫРВОНЫМ СЦЯГАМ
Калі Google, Times або CNN не слухаюцца кітайцаў, тыя іх караюць. Мо, не заўсёды эфектыўна, але эфектна.

"Што лыбісся? Хіба твой не на прывязі?" Аўтар – кітайскі карыкатурыст ChengCheng.

У 2001 годзе на кітайскай мове быў выдадзены падручнік “Неабмежаваныя прыёмы вядзення вайны”. У ім прыярытэтнае месца займаюць такія прасунутыя метады, як “электронная вайна”, “вайна ў інфармацыйных сетках” і нават “віртуальная вайна”.

Не паверыце: кітайскі ўрад нават мае кіберармію! Гэтак званы “Альянс чырвоных хакераў” рэгулярна вербуе дзесяткі тысяч дабраахвотнікаў дзеля адрасных атак на заходнія інтэрнэт-смі.

Аднак яшчэ страшнейшыя – праплочаныя “засланцы”, якія флэймяць на форумах у падтрымку афіцыйнай ідэалогіі. Як толькі ў вэбе з’яўляецца фота, на якім кітайскія грамадзяне не выглядаюць дастаткова шчаслівымі, або кіно, у якім фігуруюць жабракі ці гастарбайтэры, або іншыя мясцовыя беды, як у каментах пачынаецца жорсткі тролінг. “Гэта ўсё няпраўда і нагаворы, мы ганарымся сваёй Айчызнай! У нас няма жабракоў! Нашыя інваліды ездзяць на персанальных аўто! Нашыя дзеці – кветкі жыцця, нашыя школы – палацы навукі, нашыя лякарні – рай на зямлі!”

Вось такая яна, кітайская свабода слова, - вярзці любую лухту і атрымліваць за гэта грошы?..